Έχω να δηλώσω το εξής: Υφίσταμαι καταιγισμό ταινιών. Ταινίες που απλά τις βλέπω και μετά τις ξεχνάω.
Αλλα υπήρξαν και μερικές που ακόμα μου έχουν μείνει στο μυαλό, η κάθε μια για διαφορετικούς, προσωπικούς λόγους και σας τις προτείνω… Αν δεν τις έχετε ήδη παρακολουθήσει, δηλαδή.
Εσείς έχετε να προτείνετε δικές σας;
Οι ζωές των άλλων
Γερμανική ταινία του Florian Henckel von Donnersmarck η οποία βραβεύτηκε με το Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας. Η πλοκή της εκτυλίσσεται στο Ανατολικό Βερολίνο του 1984. Οι κάτοικοι της πόλης επιτηρούνται από αστυνομικούς και κατασκόπους της Στάζι. Ένας από αυτούς, παρακολουθεί τον θεατρικό συγγραφέα Γκεόργκ Ντρέιμαν ο οποίος διαρρέει στην Δύση στοιχεία για το καθεστώς που ζει. Ο πράκτορας γοητεύεται από τη ζωή του και καταλήγει να καλύψει την δράση του και με προσωπικό κόστος…
Απίστευτη ταινία. Και εξαιρετικά επίκαιρος ο φόβος με τον οποίο καταπιάνεται (μεταξύ των υπολοίπων). Ο τρόμος να ξέρεις ότι ολόκληρη η ζωή σου είναι υπό παρακολούθηση. Ένας φόβος που σήμερα μάλλον τον έχουμε παραχωρήσει με κάποιον τρόπο… στην τρόικα ίσως; Τους εκχωρήσαμε το δικαίωμα να αποφασίζουν για εμάς, πόσο θα δουλεύουμε, πόσα θα παίρνουμε, πόσο θα διασκεδάζουμε.
και συνεχίζω με το…
Reservoir Dogs
Πως μια απλή ληστεία κοσμηματοπωλείου πάει εξαιρετικά στραβά δημιουργώντας ανάμεσα στους δράστες ένα κύμα δυσπιστίας μεταξύ τους για το ποιος «κελαηδάει» στην αστυνομία.
Ανατρεπτική, βίαιη, έξυπνη. Τελικά «κλασική» ταινία του Ταραντίνο! Οκ, για την επιλογή της στη λίστα, βοήθησε και το γεγονός ότι γνώρισα απο κοντά τον Harvey Keitel και έκτοτε έχω εντρυφησει σε ότι έχει παίξει.
Και συνεχίζω τις κινηματογραφικές προτάσεις με το
Καπνισμένες κάνες (Lock, Stock and Two Smoking Barrels )
Ίσως απο τις πιο ευφυείς κωμωδίες ever! Τέσσερα καλά παιδιά και άξια παλικάρια του υποκόσμου στο Λονδίνο, βρίσκονται καταχρεωμένα μετά από ένα στημένο παιχνίδι χαρτιών. Προσπαθούν λοιπόν να βγάλουν τα σπασμένα μέσα από άλλο παράνομο σκηνικό. Έχουν την φαεινή ιδέα να ληστέψουν μια συμμορία που μόλις λήστεψε ένα κέντρο διακίνσης ναρκωτικών. Φυσικά ξεσπάει κόλαση γύρω τους!
Ο Γκάι Ρίτσι αριστουργηματικά ξετυλίγει την μπαρουτοκαπνισμένη ατμόσφαιρα της παρανομίας και ένα σούπερ μοντάζ όσο και ένα απίστευτα δυνατό soundtrack δένουν με απόλυτη επιτυχία.
Η καταδίωξη στο δρόμο με τον όμηρο και το μπουκάλι με το γάλα, απλά ΔΕΝ υπάρχει! Και αν δείτε την ταινία και διαπιστώσετε ότι πραγματικά ΔΕΝ υπάρχει τέτοια σκηνή, τότε αναζητήστε και την Snatch του Guy Ritchie. Εξίσου καλή, μπορεί και ακόμα καλύτερη. Με την περίφημη ξεκαρδιστική σκηνή εντός.
Il Postino
Κράτησα για το τέλος την ιταλική ταινία του 1994 που περιγράφει την προσπάθεια του απλού ταχυδρόμου να κατακτήσει την γυναίκα των ονείρων του μέσω της ποίησης. Ο φτωχός ιταλός μαθαίνει να αντιλαμβάνεται και να αγαπά την ποιητική τέχνη από τον διάσημο ποιητή Pablo Neruda που έχει εξοριστεί στο νησί του για πολιτικούς λόγους.
Ο πρωταγωνιστής της ταινίας Massimo Troisi πέθανε από ανακοπή καρδιάς, ώρες μετά το γύρισμα της τελευταίας σκηνής του έργου. Είπαν ότι είχε αναβάλει εγχείρηση καρδιάς προκειμένου να γυρίσει την ταινία.
Διαβάστε ακόμη :
